تبلیغات
ورزشی - تاریخچه ی بارسلونا
 
یکشنبه 25 اردیبهشت 1390 :: نویسنده : رضا




باشگاه فوتبال بارسلونا FCBLogo.svg.png
نام کامل باشگاه باشگاه فوتبال بارسلونا
(Fútbol Club Barcelona)
لقب (ها) آبی و اناری ها
تاریخ تأسیس ۲۹ نوامبر ۱۸۹۹
نام ورزشگاه نیوکمپ
(گنجایش: ۹۹٫۳۵۴)
مدیرعامل سندرو راسل
سرمربی جوزپ گواردیولا
لیگ لالیگا
۲۰۰۹-۱۰ لالیگا، اول


پرگل ترین برد بارسلونا ۹ - ۱ خیمناستیک دی تاراگونا
بدترین باخت بارسلونا ۱ - ۱۲ اتلتیکو بیلبائو
بهترین گلزن تاریخ سزار رودریگز (۲۳۵)
گروه هوادارها کولز (culés)
افتخارات

داخلی: ۲۰ قهرمانی در لالیگا، ۲۵ قهرمانی در
جام حذفی، ۷ قهرمانی در سوپرکاپ و ۲ قهرمانی در لیگ کاپ
اروپایی: ۳ قهرمانی در لیگ قهرمانان،
۳ قهرمانی در جام یوفا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۲ قهرمانی در سوپرکاپ اروپا
جهانی:یک بار قهرمانی در جام باشکاه های جهان(۲۰۰۹)


باشگاه فوتبال بارسلونا (به اسپانیایی: Fútbol Club Barcelona) که بیشتر بارسلونا یا به صورت مخفف بارسا شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اسپانیایی است که در شهر بارسلون در منطقهٔ کاتالونیای اسپانیا قرار دارد. این تیم در لا لیگا بازی می‌کند و جزو سه تیمی است که هرگز به دسته پایین‌تر سقوط نکرده‌است.

این باشگاه با نام باشگاه فوتبال بارسلونا در سال ۱۸۹۹ توسط عده‌ای سوئیسی، انگلیسی و اسپانیایی و به رهبری خوان گمپر تاسیس شد. این باشگاه به نوعی، نهادی برای ترویج فرهنگ کاتالان و کاتالانیسم است و از این رو عبارت «فراتر از یک باشگاه» (Més que un club) را به عنوان شعار خود انتخاب کرده‌است. سرود رسمی باشگاه، اثر جوزپ ماریا اسپیناس است که El Cant del Barça نام دارد. برخلاف بسیاری از تیم‌های جهان این باشگاه توسط هوادارانش اداره می‌شود. باشگاه بارسلونا با درآمدی ۳۹۸ میلیون یورویی، دومین باشگاه ثروتمند جهان است. این باشگاه رقابت دیرینه‌ای با رئال مادرید دارد و به مسابقه‌ای که بین این دو تیم برگزار می‌شود اصطلاحاً ال کلاسیکو گفته می‌شود.

باشگاه فوتبال بارسلونا با ۲۰ عنوان قهرمانی در لالیگا، ۲۵ قهرمانی در جام حذفی، ۷ قهرمانی در سوپرکاپ و ۲ قهرمانی در لیگ کاپ، بعد از رئال مادرید پرافتخارترین تیم اسپانیا است. بارسلونا تنها تیمی است که از سال ۱۹۵۵ همواره در جام باشگاه‌های اروپا حاضر بوده‌است. آن‌ها همچنین با کسب در مجموع ۱۰ عنوان اصلی در اروپا، یکی از موفق‌ترین تیم‌های حاضر در اروپا می‌باشند.[۱] ۳ قهرمانی در لیگ قهرمانان، ۳ قهرمانی در جام یوفا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۲ قهرمانی در سوپرکاپ اروپا دستاورد بارسلونا در اروپا تا به امروز می‌باشد. در سال ۲۰۰۹، بارسلونا موفق شد اولین باشگاهی باشد که سه‌گانه لالیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا را به دست آورد.

استادیوم باشگاه یادشده نوکمپ نام دارد، که با گنجایش ۹۹٫۳۵۴ تماشاگر، بزرگترین استادیوم در اروپاست. بارسلونا از میزان بالایی از محبوبیت برخوردار است، حدود ۲۵٫۷% مردم اسپانیا طرفدار بارسلوناهستند[۲]، و این در حالیست که بر اساس بررسی ای که اخیراً انجام شد، بارسلونا با دارا بودن ۴۴٫۲ میلیون هوادار در اروپا، پرطرفدارترین تیم حاضر در اروپا نیز می‌باشد.[۳] باشگاه مذکور همچنین با دارا بودن ۱۵۶٬۳۶۶ عضو رسمی در ژوئن ۲۰۰۷، بیشترین عضو ثبت نام شده را در میان تمام باشگاههای فوتبال دنیا دارد. طرفداران بارسلونا همچنین به culés معروفند.

بارسلونا دارای تیم دومی به نام بارسلونا بی نیز هست و در سالهای گذشته هم تیم دیگری از جوانان باشگاه به نام بارسلونا سی نیز فعالیت می‌کرد.
محتویات
[نهفتن]

* ۱ تاریخچه
o ۱.۱ تاسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۸۹۹-۱۹۲۲)
o ۱.۲ ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۲۳-۱۹۵۷)
o ۱.۳ باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۵۷–۱۹۷۸)
o ۱.۴ نونیز و ثبات در مدیریت (۱۹۷۸-۲۰۰۰)
o ۱.۵ رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۰۰-۲۰۱۰)
* ۲ هواداران باشگاه
o ۲.۱ ال کلاسیکو
o ۲.۲ دربی بارسلونا
* ۳ درآمد و دارایی
* ۴ رکوردها
* ۵ آرم‌ها و لباس‌ها
o ۵.۱ رنگ پیراهن
o ۵.۲ تغییرات پیراهن
o ۵.۳ اسپانسرها و تولیدکننده‌های پیراهن
* ۶ ورزشگاه
* ۷ نتایج و عناوین
o ۷.۱ رقابت‌های داخلی
o ۷.۲ رقابت‌های اروپایی
* ۸ بازیکنان
o ۸.۱ ترکیب فعلی
o ۸.۲ از باشگاه جوانان
o ۸.۳ بازیکنان قرضی
o ۸.۴ فاتحان جام جهانی
o ۸.۵ فاتحان قهرمانی اروپا
* ۹ جستارهای وابسته
* ۱۰ پانویس‌ها

تاریخچه [ویرایش]
نوشتار اصلی: تاریخچه باشگاه بارسلونا
تاسیس باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۸۹۹-۱۹۲۲) [ویرایش]
اعضای تیم در سال ۱۹۰۳
خوان گمپر

در ۲۲ اکتبر سال ۱۸۹۹ میلادی، هانس گمپر تمایل خود را بصورت آگهی در لوس دپورتس برای تاسیس باشگاه فوتبال اعلام کرد. در ۲۹ نوامبر همان سال در جلسهٔ خیمناسیو سوله نتایج مثبتی حاصل شد. یازده بازیکن شامل واتر وایلد، لوئیس دی اوسو، بارتومئو ترادس، اوتو کونزله، اوته مه یر، انریک دوکال، پره کبوت، کارلس پوجول، جوزپ لوبت، جانپارسونز و ویلیام پارسونز جذب شدند و باشگاه فوتبال بارسلونا متولد شد.[۴] بارسلونا شروع موفقیت آمیزی در مسابقات ملی و منطقه‌ای نظیر مسابقات فوتبال کاتالونیا و کوپا دل ری داشت. در ۱۹۰۲ میلادی باشگاه اولین جام خود، -کوپا ماکایا- را دریافت کرد، و نیز در همان سال در فینال اولین دوره کوپا دل ری به مصاف بیزکایا رفت که ۱ - ۲ مغلوب شد.[۵] در ۱۹۰۸ میلادی، درحالی که باشگاه در شرایط مالی سختی قرار داشت و نتوانسته بود پس از قهرمانی در سال ۱۹۰۵ میلادی، در مسابقات فوتبال کاتالونیا پیروزی دیگری بدست آورد، خوان گمپر به عنوان ریاست باشگاه برگزیده شد. گمپر در ۵ دوره متفاوت، در بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۵، ریاست باشگاه را بر عهده داشت، و حدود ۲۵ سال را در مجموع در خدمت باشگاه گذراند. یکی از مهمترین دستاوردهای او کمک به بارسا برای به دست آوردن یک ورزشگاه اختصاصی بود.[۶]

در ۱۴ مارس ۱۹۰۹ میلادی، بارسلونا به ورزشگاه اینداستریا که بزرگتر بود و ۸٫۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نقل مکان کرد. از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ میلادی، بارسلونا در جام پیرنس شرکت کرد و به عنوان بهترین تیم لانگیدوک، میدی، ناحیه آکیتن، باسک و کاتالونیا انتخاب شد. در آن زمان شرکت کردن در این رقابت‌های آزاد بسیار مناسب بود.[۷][۸] در همین دوره زبان رسمی باشگاه از کاستیلن به کاتالونیایی تغییر کرد و تیم به تدریج به یکی از نمادهای مهم کاتالونیا تبدیل شد. برای بسیاری از طرفداران، حمایت از تیم بیشتر به واسطه جایگاه اجتماعی آن و نه بازی خود تیم اهمیت داشت.[۹]

گمپر، جک گرینول را به عنوان اولین مربی تمام وقت بارسلونا انتخاب کرد. وی همچنین تلاش‌هایی برای افزایش تعداد اعضای باشگاه انجام داد. به طوری که در سال ۱۹۲۲ میلادی، تعداد اعضای باشگاه به فراتر از ۲۰٫۰۰۰ نفر افزایش یافت. این افزایش اعضا، تیم را قادر به تهیه ورزشگاه جدید به لحاظ مالی ساخت. در نهایت باشگاه به ورزشگاه لس کورتس نقل مکان کرد که در همان سال افتتاح شده بود.[۱۰] ورزشگاه جدید ۲۲٫۰۰۰ نفر گنجایش داشت که بعدها به ۶۰٫۰۰۰ نفر هم رسید.[۱۱] در دوران گمپر، تیم فوتبال بارسلونا موفق شد یازده بار مسابقات فوتبال کاتالونیا، شش بار کوپا دل ری و چهار بار کوپا دی پیرنس را فتح کرده و نخستین «عصر طلایی» خود را تجربه کند.[۵][۶]
ریورا٬ جمهوری خواهی و جنگ داخلی (۱۹۲۳-۱۹۵۷) [ویرایش]
تصویر سیاه و سفید از بالا، دود انفجار بمب قابل مشاهده است.
بمباران هوایی بارسلون در ۱۹۳۸

در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵، جمعیت حاضر در یک مسابقه در حرکتی خودجوش در اعتراض به دیکتاتوری میگوئل پریمو ده ریورا سرود ملی را هو کردند. حکومت در واکنش به این عمل ورزشگاه را شش ماه تعطیل کرد و گمپر نیز مجور به کناره‌گیری از ریاست باشگاه شد.[۱۲] همزمان با حرکت حرفه‌ای شدن باشگاه‌ها، در ۱۹۲۶ مدیران بارسلونا برای اولین بار حرکت بارسلونا درجهت حرفه‌ای شدن اعلام کردند.[۱۰] در ۱۹۲۸، بارسلونا پیروز جام اسپانیا شد که در مراسم آن ترانه‌ی اودا اِ پلاکتو که توسط یکی از اعضای اصلی گروه «نسل ۲۷»، رافائا آلبرتی در وصف عملکرد قهرمانانه دروازه بان بارسا، نوشته شده بود، خوانده شد.[۱۳] در ۳۰ ژولای ۱۹۳۰، بنیان گذار باشگاه، خوان گمپر، بعد از دوره‌ای افسردگی به واسطه مشکلات شخصی و اقتصادی اقدام به خودکشی کرد.[۶]

اگرچه بارسلونا با بازیکن سرشناسی چون جوزپ اسکولا به کار خود ادامه می‌داد، باشگاه به دلیل کشمکش‌های سیاسی که جامعه ورزشی را به کلی تحت شعاع قرار داده بود، وارد دوره‌ای از افت شده بود.[۱۴] باوجود کسب قهرمانی در سال‌های ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۸ [۵] در مسابقات کاتالونیا، بارسلونا هیچ موفقیتی در سطح ملی (بجز عنوان بحث برانگیز ۱۹۳۷) بدست نیاورده بود. یک ماه پس از شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، برخی از بازیکنان بارسلونا و اتلتیک بیلبائو داوطلب خدمت سربازی در جمع افرادی شدند که در مقابل شورشیان نظامی می‌جنگیدند.[۱۵] در ۶ اکتبر همین سال جوزپ سانیول مدیر باشگاه و از اعضای حامی حزب سیاسی استقلال طلب، توسط سربازان فالانژ در نزدیکی گواداراما به قتل رسید.[۱۶] در تابستان ۱۹۳۷، تیم به اردوی مکزیک و ایالات متحده رفت. این اردو اگرچه به لحاظ مالی باشگاه را در امان نگه می‌داشت، اما نیمی از تیم به دنبال پناهندگی در کشورهای فرانسه و مکزیک بودند. در ۱۶ مارس ۱۹۳۸، بارسلونا مورد بمباران هوایی قرار گرفت که به کشته شدن ۳۰۰۰ تن انجامید و دفتر باشگاه نیز از این بمباران در امان نماند. [۱۷] کاتالونیا چند ماه بعد به تصرف در آمد. باشگاه به نماد نافرمانی کاتالانیسم تبدیل شد و در پی‌محدودیت‌های ایجاد شده اعضای آن به ۳٫۴۸۶ نفر کاهش یافت.[۱۸] پس از جنگ داخلی، پرچم کاتالونیا ممنوع اعلام شد و تیم‌ها از استفاده از نام‌های غیراسپانیایی نیز منبع شدند. این اقدام باشگاه را مجبور به تغییر نام به (به اسپانیایی: Club de Fútbol Barcelona) و حذف پرچم کاتالونیا از لباس تیم کرد.[۱۱]

در ۱۹۴۳، بارسلونا در نیمه نهایی مسابقات کوپا دل جنرالیسمه به مصاف رئال مادرید رفت. دیدار رفت دو تیم در لس کورتس با نتیجه ۳-۰ به نفع بارسلونا پایان یافت. پیش از بازی برگشت، اعضای تیم بارسلونا با رئیس امنیت دولت فرانسیسکو فرانکو دیدار داشتند و او به آن‌ها یادآوری کرد که تنها به علت سخاوتمندی رژیم آن‌ها امکان بازی کردن را دارند. در بازی برگشت رئال مادرید با نتیجه ۱۱-۱ بارسلونا را شکست داد.[۱۹] علیرغم فشارهای سیاسی آن زمان، بارسلونا در ده ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ توانست موفقیت‌های قابل توجهی را کسب کند. بارسا با مربیگری جوزپ سامیتیر و بازیکنانی چون سزار، آنتونی رامالتس و خوان ولاسکو در سال ۱۹۲۹ توانست برای اولین بار قهرمان لا لیگا شود. این عنوان را توانست در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ نیز بدست آورد. همچنین در سال ۱۹۴۹ توانست برای اولین بار کوپا لاتین را فتح کند. در ژوئن ۱۹۵۰ باشگاه قرار دادی با لادیسلائو کوبالا بست، او یکی از افراد تاثیر گذار در بارسلونا بود.

در یکشنبه بارانی سال ۱۹۵۱، انبوهی از جمعیت پس از پیروزی ۲-۱ در برابر سانتاندر، ورزشگاه لس کورتس را بدون استفاده از تراموا ترک کردند که شگفتی مسئولین حکومتی را برانگیخت. در آن زمان در بارسلون کارکنان تراموا اعتصاب کرده بودند و این حمایت از جانب طرفداران بارسلون از حرکت آنان صورت گرفت. رویدادهایی از این قبیل چهره‌ای متفاوت از باشگاه یا تعلق آن به فراتر از کاتالونیا را نشان می‌داد. برخی اسپانیایی‌های تندرو باشگاه را مدافع حقوق بشر و آزادی می‌دانستند. [۲۰][۲۱]

بارسلونا توانست با مربیگری فردیناند دائوییک و بازی لادیسلائو کوبالا در سال ۱۹۵۲ پنج عنوان قهرمانی مختلف شامل لا لیگا، کوپا دل جنرالیسمه (یا همان کوپا دل ری)، کوپا لاتین و کوپا اوا دوارته و کوپا مارتینی روسی را بالای سر ببرد. همچنین در ۱۹۵۳ نیز توانست مجددا لا لیگا و کوپا دل جنرالیسمه را فتح کند.[۱۱]
باشگاه فوتبال بارسلونا (۱۹۵۷–۱۹۷۸) [ویرایش]
ورزشگاه باشگاه بارسلونا، نیوکمپ که با حمایت‌های مالی هواداران در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.

بارسلونا با مربیگری هلنیو هررا و لوییز سوارز جوان (بازیکن سال فوتبال اروپا در ۱۹۶۰) و دو بازیکن مجارستانی به توصیه کوبالا با نام‌های ساندور کوچیس و زولتان زیبور توانست دو عنوان ملی دیگر در سال ۱۹۵۹ و لا لیگا و جام بین شهری را در ۱۹۶۰ کسب کند. در ۱۹۶۱ بارسلونا اولین باشگاهی بود که توانست رئال مادرید را در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا شکست دهد، اما در فینال با نتیجه ۳-۲ مغلوب بنفیکا شد.[۲۲][۲۳][۲۴]

کار ساخت ورزشگاه نیوکمپ در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید و این بدین معنا بود که باشگاه مقداری پول برای خرید بازیکنان جدید داشت. دهه ۱۹۶۰ موفقیت‌های کمتری برای باشگاه به همراه داشت و لا لیگا کاملا در دست رئال مادرید بود.[۲۴] از جنبه‌های مثبت ده شصت می‌توان به ظهور بازیکنانی چون جوزپ فوسته و کارلس رکساچ و پیروزی باشگاه در کوپا دل جنرالیسمه در ۱۹۶۳ و جام بین شهری در ۱۹۶۶ اشاره کرد. همچنین بارسلونا توانست رئال مادرید را در فینال کوپا دل جنرالیسمه در ورزشگاه برنابئو در حالی که فرانکو بازی را تماشا می‌کرد، شکست دهد و بخشی از اقتدار سابق خود را به نمایش بگذارد. با پایان یافتن دوره دیکتاتوری فرانکو در ۱۹۷۴، نام باشگاه به نام اصلیش تغییر کرد، طراحی تاج آن به شکل اولیه‌اش برگردانده شد و دوباره حروف اصلیش را بدست آورد.[۲۵]

فصل ۱۹۷۳-۷۴ شاهد حضور یوهان کرایف بود که برای ثبت یک رکورد جهانی به مبلغ ۹۲۰ هزار پوند از آژاکس خریداری شد.[۲۶] یوهان کرایف در مصاحبه‌ای با یکی از خبرگزاری‌های اروپا گفت:«من بارسلونا را به رئال مادرید ترجیح دادم زیرا نمی‌توانم برای تیمی بازی کنم که با فرانکو ارتباط دارد.» و این مصاحبه خیلی سریع او را به چهره محبوب هواداران بارسا تبدیل کرد و زمانی که وی نام فرزندش را یوردی، یک نام محلی کاتالانی گذاشت، بر میزان این محبوبیت افزوده شد.[۲۷] یوهان کرایف به همراه بازیکنان خوب دیگری چون خوان مانوئل آسنسی، کارلس رکساچ و هوگو سوتیل به باشگاه کمک کردند تا بتواند بعد از دهه ۱۹۶۰ با شکست ۵-۰ رئال مادرید در سال ۱۹۷۴ قهرمان لالیگا شود.[۲۸] یوهان کرایف در ۱۹۷۳ در اولین دوره حضورش در بارسا به عنوان بهترین بازیکن سال اروپا برای بار دوم انتخاب شد، او در سال ۱۹۷۱، زمانی که برای آژاکس بازی می‌کرد توانسته بود این عنوان برای اولین بار کسب کند، همچنین برای بار سوم در سال ۱۹۷۴ درحالی که همچنان برای بارسلونا بازی می‌کرد مجددا این عنوان را تصاحب کرد. [۲۹]
نونیز و ثبات در مدیریت (۱۹۷۸-۲۰۰۰) [ویرایش]
جام قهرمانان اروپا که بارسلونا در سال ۱۹۹۲ آن را فتح کرد

در سال ۱۹۷۸ جوزپ لوییس نونیز در انتخاباتی توسط اعضای باشگاه به عنوان مدیر جدید انتخاب شد. این تصمیم بسیار نزدیک و متصل به گذار اسپانیا در مسیر دموکراسی و پایان یافتن دیکتاتوری فرانکو در سال ۱۹۷۴ بود. هدف اصلی نونیز ارتقا دادن بارسا به سطح یک باشگاه جهانی از طریق ثبات بخشیدن به آن در زمین و خارج از آن بود. وی به توصیه کرایف، آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا را در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۹ تاسیس کرد.[۳۰] دوره ریاست او ۲۲ سال به طول انجامید و بر بارسلونا تاثیر بسازایی گذاشت. از زمان نونیز سیاست‌های سختگیرانه‌ای برای دستمزد و نظم و انضباط به جا مانده است.[۳۱][۳۲]

در ۱۶ مه ۱۹۷۹ بارسلونا با شکست ۴-۳ فورتونا دوسلدورف در مقابل بیش از ۳۰.۰۰۰ طرفدار بارسلونایی که برای دیدن بازی به بازل سوئیس آمده بودند، توانست برای اولین بار جام در جام اروپا فتح کرد. در ۱۹۸۲ مارادونا با قراردی به مبلغ ۵ میلیون پوند از بوکا جونیورز خریده شد و دهمین رکورد جهان از حیث مبلغ قرار داد رقم زد.[۳۳] در پایان فصل ۱۹۸۲-۸۳ بارسلونا با مربیگری منوتی توانست با شکست رئال مادرید قهرمان کوپا دل ری شود. حضور مارادونا در بارسا به طولی نینجامید و او بارسلونا را برای پیوستن به ناپولی ترک کرد. در آغاز فصل ۱۹۸۴-۸۵ تری وینابلز به عنوان مربی انتخاب شد و توانست لا لیگا را با هافبک برجسته‌ی آلمانی، برند شوستر فتح کند. در فصل بعدی او توانست تیم را به مرحله فینال جام باشگاه‌های اروپا برد که در ضربات پنالتی بارسا مغلوب استوا بخارست شد و عنوان نایب قهرمانی را کسب کرد.[۳۱]

پس از جام جهانی فوتبال ۱۹۸۶ باشگاه گری لینکر آقای گل آن رقابت‌ها را از باشگاه اورتون خرید و با دروازه‌بان آندونی زوبیزارتا قرار دادی طولانی بست. اما تیم در حالی که شوستر در محرومیت به سر می‌برد نتوانست موفقیت‌های زیادی کسب کند. وینابلز در آغاز فصل ۱۹۸۷-۸۸ از بارسا اخراج و لوییس آراگونز جانشین او شد. تمرد بازیکنان از نونیز در رویدادی که به هسپریا موتینی شهرت دارد در همین فصل رخ داد و این فصل با پیروزی ۱-۰ در مقابل رئال سوسیداد در فینال کوپا دل ری به پایان رسید.[۳۱]
photo of Johan Cruyff
یوهان کرایف برنده چهار عنوان قهرمانی لا لیگا با بارسلونا در سمت مربی

در سال ۱۹۸۸ کرایف به عنوان سرمربی به باشگاه بازگشت و به اصطلاح یک تیم رویایی جمع کرد. او ترکیبی از بازیکنان اسپانیایی چون خوزه ماریو باکرو، جوزپ گواردیولا، تکسیکی بگیریستین را استفاده کرد در حالی که باشگاه با ستاره‌های بین المللی چون روماریو، رونالد کومان، میشل لادروپ و هریستو استویچکوف قرار داد داشت. [۳۴] زیر نظر یوهان کرایف، بارسا توانست چهار عنوان قهرمانی لالیگا را بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ پی در پی کسب کند. بارسا با شکست سمپدوریا در فینال رقابت‌های جام در جام اروپا ۱۹۸۹ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۹۲ هر دو عنوان قهرمانی را بدست آورد. همچنین بارسا توانست کوپا دل ری در سال ۱۹۹۰، سوپر جام اروپا در سال ۱۹۹۲ و سه سوپر جام اسپانیا را نیز فتح کند. یوهان کرایف با ۱۱ عنوان قهرمانی، موفق‌ترین مربی باشگاه تا به امروز بوده است و با ۸ سال پی در پی مربیگری برای بارسلونا بیشتر مدت باقی‌ماندن در این سمت را داراست.[۳۵] بخت یوهان کرایف در فینال دو فصل آخر مربیگریش برگشت و کسب نتایج ضعیف اسباب اخراج او توسط نونیز را فراهم کرد.[۳۱]

بابی رابسون جایگزین کرایف شد و تنها در فصل ۱۹۹۶-۹۷ در این سمت باقی‌ماند. او رونالدو را از پی‌اس‌وی خرید و توانست سه جام کوپا دل ری، سوپر جام اسپانیا و جام در جام اروپا را برای باشگاه به ارمغان آورد. حضور رابسون تنها یک راه حل کوتاه مدت بود تا لوئیس فن خال بتواند به باشگاه بپیوندد.[۳۶] رونالدو نیز چون مارادونا برای مدت کوتاهی در باشگاه ماند و سپس به اینتر میلان پیوست. به هرشکل ستاره‌ی تازه‌ای چون لوییس فیگو، پاتریک کلایورت، لوئیس انریکه و ریوالدو در باشگاه ظاهر شدند و بارسا هر دو جام کوپا دل ری و لا لیگا را در سال ۱۹۹۸ بالای سر برد. در ۱۹۹۹ ریوالدو به عنوان چهارمین بازیکن بارسلونا توانست عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال اروپا را کسب کند. علیرغم تمام این موفقیت‌ها داخلی، عدم پیروزی بارسا در فینال لا لیگا ۲۰۰۰ و قهرمان شدن رئال مادرید استعفای نونیز و فن خال را به همراه داشت.[۳۶]
رفتن نونیز و آمدن لاپورتا (۲۰۰۰-۲۰۱۰) [ویرایش]
buck-teethed footballer
بخش بازاریابی باشگاه، استراتژی خود را بر پایه محبوبیت رونالدینیو بازتعریف کرده بود.[۳۷]

خروج نونیز و فن خال قابل مقایسه با رفتن لوییس فیگو نبود. لوییس فیگو نه تنها کاپیتان دوم تیم بلکه به یک قهرمان قابل ستایش تبدیل شده بود و بسیاری از کاتالونیایی‌ها او را از خودشان می‌دانستند. هواداران بارسا از تصمیم پیوستن فیگو به رقیب دیرینه باشگاه، رئال مادرید بسیار ناراحت بودند و هربار که فیگو در نیوکمپ ظاهر می‌شد به شدت مورد خشم هواداران بارسا قرار می‌گرفت، تا جایی که در اولین حضور او در مقابل بارسا به هواداران به سمتش یک کله خوک و یک شیشه ویسکی پر پرتاب کردند.[۳۸] در سال ۲۰۰۰ خوان گسپارت جایگزین نونیز شد و به مدت سه سال در این سمت باقی‌ماند. در این مدت باشگاه شاهد رفت و آمد مربیان بود. در نهایت ون خال برای بار دوم به باشگاه بازگشت ولی از آنجایی که نتیجه مثبتی حاصل نشد، ون خال و گسپارت هر دو استعفا دادند.[۳۹]

پس از دوران ناموفق گسپارت، باشگاه با ترکیبی از مسئولین جوان به اوج بازگشت. خوان لاپورتا جایگزین گسپارت شد و مربی جوان هلندی، فرانک ریکارد بازیکن سابق تیم ملی هلند به عنوان مربی بارسا انتخاب شد. تاثیر بازیکنان بین‌المللی و ترکیب آن‌ها با بازیکنان اسپانیایی تیم را به سمت کسب موفقیت مجدد سوق داد. بارسا توانست در سال ۲۰۰۴-۰۵ لا لیگا و سوپر جام اسپانیا را فتح کند و قرار دادی با رونالدینیو، بازیکن سال فوتبال جهان ۲۰۰۶ ببندد.[۴۰]

در فصل ۲۰۰۵-۰۶ بارسا مجددا قهرمان لا لیگا و سوپر جام اسپانیا شد. در فینال لیگ قهرمانان بارسلونا در مقابل آرسنال قرار گرفت، درحالی که آرسنال تا پیش از ۱۵ دقیقه پایان بازی با ۱۰ بازیکن پیروز میدان بود، بارسا توانست نتیجه بازی را ۲-۱ به نفع خود تغییر دهد و جام را بعد از ۱۴ سال بالای سر بگیرد.[۴۱] در همان سال بارسلونا در جام باشگاه‌های جهان نیز شرکت کرد و در فینال با گل دقیقه ۸۲ حریف برزیلی خود، مغولب اینترناسیونال شد.[۴۲] [۴۳] اگرچه بارسلونا فصل ۲۰۰۶-۰۷ را با قدرت شروع کرد، اما در پایان بدون کسب هیچ عنوانی فصل را به پایان رساند. بعدها اردوی پیش از فصل در ایالات متحده که منجر به مسدومیت ساموئل اتوئو و لیونل مسی شد، به عنوان دلیل عدم موفقیت باشگاه اعلام شد.[۴۴][۴۵]
شش جام مختلف که بارسلونا تنها در سال ۲۰۰۹ فتح کرد.

در لا لیگا که بارسا در بیشتر فصل‌ها در جایگاه اول قرار داشت، در سال جدید بی‌ثباتی باشگاه فرصتی برای پیشی گرفتن رئال مادرید و قهرمانی آنان شد. فصل ۲۰۰۷-۰۸ برخلاف سال‌های گذشته موفقیتی برای باشگاه به همراه نداشت و در پی آن جوزپ گواردیولا مربی بارسلونا بی در پایان فصل جایگزین ریکارد شد.[۴۶]

بارسا در فینال کوپا دل ری ۲۰۰۹ با شکست ۴-۱ اتلتیک بیلبائو برای ۲۵امین بار قهرمان این رقابت‌ها شد. سه روز پس از آن شکست رئال مادرید در رقابت‌های لالیگا جام را برای بارسلونا در فصل ۲۰۰۸–۰۹ به ارمغان آورد. بارسا در حالی فصل را به پایان رساند که در ورزشگاه المپیک رم، منچستر یونایتد فاتح سال قبل جام باشگاه‌ها را با نتیجه ۲-۰ شکست داد و سومین عنوان قهرمانی جام باشگاه‌ها را فتح کرد. در نتیجه برای اولین بار در اسپانیا اولین سه‌گانه را بدست آورد.[۴۷][۴۸][۴۹] بارسا با شکست مجدد اتلتیک بیلبائو در فینال سوپر جام اسپانیا ۲۰۰۹ و پیروزی در مقابل شاختار دونتسک در فینال سوپر جام اروپا ۲۰۰۹ دو جام دیگر را نیز بالای سر برد.[۵۰] در دسامبر ۲۰۰۹، بارسا جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۹[۵۱] را نیز فتح کرد و اولین تیم تاریخ فوتبال شد که شش‌گانه جام‌ها را توانست کسب کند.[۵۲] همچنین بارسلونا با فتح لالیگا با ۹۰ امتیاز و فتح سوپر جام برای ۹امین بار توانست دو رکورد تازه در فوتبال اسپانیا به ثبت برساند.[۵۳][۵۴]
هواداران باشگاه [ویرایش]
طرفداران بارسا در نیوکمپ
نوشتار اصلی: طرفداران باشگاه فوتبال بارسلونا


نام مستعار طرفداران بارسلونا کولر است. گفته می‌شود ۲۵٪ از جمعیت اسپانیا طرفدار بارسلونا هستند و بعد از رئال مادرید که ۳۲٪ از اسپانیایی‌ها هوادار آن هستند، بارسا در جایگاه دوم قرار می‌گیرد. جایگاه سوم نیز به تیم والنسیا با ۵٪ حامی تعلق دارد.[۵۵] در اروپا بارسا دومین تیم محبوب این قاره است.[۵۶] تعداد اعضای باشگاه از فصل ۲۰۰۳-۰۴ از ۱۰۰.۰۰۰ نفر به ۱۷۰.۰۰۰ نفر تا سپتامبر ۲۰۰۹ افزایش قابل توجهی داشته است.[۵۷] این افزایش را بسیاری به تاثیر حضور رونالدینیو و سیاست‌های رسانه‌ای خوان لاپورتا در رسانه‌های اسپانیایی و انگلیسی زبان آنلاین نسبت می‌دهند. [۵۸][۵۹]

علاوه بر عضویت، در ژوئن ۲۰۱۰، بطور رسمی ۱.۳۳۵ نفر در نقاط مختلف جهان در انجمن هواداران بارسا ثبت نام کرده‌اند. انجمن‌های هواداران وظیفه تبلیغ بارسلونا در محل‌های مختلف را دارند و در مقابل در حین بازدید از بارسلونا خدمات مفیدی دریافت می‌کنند.[۶۰] همچنین بارسا هواداران بسیار برجسته‌ای تاکنون داشته که در این میان می‌توان به پاپ ژان پل دوم که عضو افتخاری باشگاه بود یا خوزه زاپاترو که نخست وزیر فعلی اسپانیا است اشاره کرد.[۶۱][۶۲]
ال کلاسیکو [ویرایش]
نوشتار اصلی: ال کلاسیکو

رقابت شدید میان دو تیم قوی‌تر در لیگ‌های ملی بسیار معمول است و این در لا لیگا نیز صدق می‌کند، جایی که به بازی میان بارسلونا و رئال مادرید ال کلاسیکو (به اسپانیایی: El Clásico) می‌گویند. از ابتدای رقابت‌های ملی این دو تیم به عنوان نماینده دو منطقه و شهر رقیب، کاتالونیا و کاستیل شناخته می‌شوند. این رقابت بازتابی از تنش‌های فرهنگی و سیاسی میان دو منطقه است که از جنگ داخلی اسپانیا نشات می‌گیرد.[۶۳]

در مدت دیکتاتوریه پریمو ده ریورا و بخصوص فرانسیسکو فرانکو (۱۹۳۹-۱۹۷۵) تمامی فرهنگ‌های محلی مورد سرکوب قرار گرفتند و تمام زبان‌های رایج در اسپانیا جز کاستیلایی ممنوع اعلام شدند.[۶۴][۶۵] مردم کاتالان به یک نماد برای ابراز آزادی خواهی نیاز داشتند و بارسا تبدیل به بیشتر از یک باشگاه (به کاتالان: Més que un club) برای کاتالان‌ها شد. به گفته مانوئل واسکس مونتالبان، پیوستن به بارسلونا بهترین راه برای کاتالان‌ها بود تا هویت خود را نشان دهند، این راه کم هزینه‌تر نسبت به پیوستن به جنبش‌های ضد فرانکو بود و امکان ابراز مخالفت را به آن‌ها می‌داد.[۶۶]

از سوی دیگر رئال مادرید در بسیاری از موارد به عنوان تجسمی از تمرکز ظلم حاکمیت، رژیم فاشیستی و فراتر از آن بود. (سانتیاگو برنابئو که ورزشگاه رئال به نام اوست از افرادیست که علیه ملی گرایی فرانکو جنگید.)[۶۷][۶۸] به هر شکل در طول جنگ داخلی اسپانیا، اعضای هر دوتیم نظیر جوزپ سانیول و رافائل سانچز گوئرا متحمل آسیب‌هایی از سوی هواداران فرانکو شدند.

در دهه ۱۹۵۰، زمانی که بحث انتقال آلفردو دی استفانو مطرح شد، اختلاف دو باشگاه تشدید یافت. در نهایت او رئال مادرید را انتخاب کرد و در آن فصل باعث موفقیت آن‌ها نیز شد.[۶۹] در دهه ۱۹۶۰ هر دو تیم در جام اروپا به مصاف با یکدیگر رفتند که رئال مادرید توسط بارسا حذف شد.[۵] همچنین در آخرین رویارویی دو تیم در سال ۲۰۰۲ که توسط رسانه‌های اسپانیا «رقابت قرن» نام گرفت، بیش از ۵۰۰ میلیون نفر شاهد دیدار دو تیم بودند.[۷۰]
دربی بارسلونا [ویرایش]
نوشتار اصلی: شهرآورد بارسلونا

رقیب منطقه‌ای بارسا، اسپانیول است. برخلاف بارسا که هیئت مدیره اولیه آن از ملیت‌های مختلف بودند. این تیم توسط علاقه‌مندان به فوتبال اسپانیا تاسیس شد و سپس از حمایت پادشاه برخوردار گشت. اسپانیول آشکارا به عنوان یک تیم ضد بارسلونایی تاسیس شد و آن‌ها همواره بارسا را به عنوان یک تیم بیگانه می‌دیدند.[۷۱] از آنجایی که مردم کاتالونیا اسپانیول را به عنوان نماینده‌ای از مادرید می‌دیدند، رقابت‌ها جدی‌تر شد.[۷۲] زمین اصلی باشگاه اسپانیول در منطقه اعیان نشین ساریا بود.[۷۳][۷۴]

اسپانیول بطور سنتی بخصوص در زمان حکومت فرانکو، به زعم اکثریت شهروندان بارسلونا به عنوان ترویج کننده مشروعیت حکومت شناخته می‌شد و این در تضاد کامل با روحیه انقلابی بارسلونایی‌ها بود.[۷۵] در ۱۹۱۸ که بحث خودمختاری مطرح شده بود اسپانیول شروع به مخالفت با آن کرد.[۷۱] بعدها اسپانیول در کنار فاشیست‌ها از گروه‌های حامی فالانژ که می‌خواستند به جنگ داخلی بپیوندند حمایت می‌کرد. باوجود این تفاوت‌های فکری، دربی بخاطر تفاوت اهداف هر دو باشگاه، بیشتر برای هواداران اسپانیول اهمیت داشته تا بارسلونا. در سال‌های اخیر رقابت میان دو باشگاه کمتر رنگ و بوی سیاسی داشته و باشگاه اسپانیول نیز نام رسمی و سرود باشگاه را از اسپانیایی به کاتالان ترجمه کرده است.[۷۱]

اگرچه در تاریخ لا لیگا بیشتر دربی‌ها منطقه‌ای هستند، این رقابت نامعمول نیز کاملا با برتری بارسلونا همراه بوده است. اسپانیول در تمام طول ۷۰ سال گذشته تنها سه بار بالاتر از بارسلونا قرار داشته و در مسابقات جام حذفی کاتالونیا تنها در سال ۱۹۵۷ موفق به پیروزی در برابر بارسا شده است. همچنین بهترین نتیجه‌ای که اسپانیول تاکنون از شهرآورد بارسلونا بدست آورده ۶-۰ در سال ۱۹۵۱ بوده است. اسپانیول در فصل ۲۰۰۸-۰۹ با کسب پیروزی ۲-۱ در مقابل بارسا تنها تیمی است که توانسته سه بار در یک فصل بارسلونا را در نیوکمپ شکست بدهد.[۷۶]
درآمد و دارایی [ویرایش]

در ۲۰۱۰، مجله فوربز با اعلام ثروت باشگاه بارسلونا در حدود ۷۵۲ میلیون یورو، آن ها را در جایگاه چهارم پس از منچستر یونایتد، رئال مادرید و آرسنال به عنوان ثروتمندترین باشگاه جهان قرار داد..[۷۷][۷۸] طبق گفته دلویت، بارسلونا با در آمد ۳۶۶ میلیون یورو در همین سال، جایگاه دوم را پس از رئال مادرید که ۴۰۱ میلیون یورو درآمد دارد بدست آورده است.[۷۹]
رکوردها [ویرایش]

ژاوی در حاضر با مجموعا ۵۵۵ بازی برای بارسلونا و ۳۶۹ بازی در لالیگا رکوردار همراهی باتیم است.[۸۰]

برترین گلزن بارسا تاکنون در تمام رقابت‌ها حتی دوستانه، پائولینو آلکانترا با ۳۵۷ گل بوده است.[۸۰] سزار رودریگز با ۱۹۵ گل زده در بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۵ بهترین گل زن بارسا در لا لیگا می‌باشد. اگرچه احتمال می‌رود لیونل مسی که تاکنون ۱۱۵ گل در لالیگا برای بارسا به ثمر رسانده این رکورد را به زودی بشکند.[۸۱] همچنین تاکنون تنها ۴ تن از بازیکنان توانسته مجموعا بیش از ۱۰۰ گل در رقابت‌های لالیگا برای بارسا به ثمر برسانند که عبارتند از: سزار رودریگز (۱۹۵)، لادیسلائو کوبالا (۱۳۱)، لیونل مسی (۱۱۵) و ساموئل اتوئو (۱۰۸).

در ۲ فوریه ۲۰۰۹ بارسا به مجموع ۵۰۰۰ گل زده در لا لیگا رسید. گل ۵۰۰۰ام بارسا را مسی در بازی مقابل ریسینگ سانتاندر که بانتیجه ۲-۱ به نفع بارسلونا تمام شد، به ثمر رساند.[۸۲] در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۹ بارسا با شکست ۲-۱ استیودیانتس ششمین عنوان قهرمانی خود را در یک سال بدست آورد و تنها تیمیست که شش‌گانه جام‌ها را در تاریخ فوتبال فتح کرده است.[۸۳] همچنین بارسلونا با فتح ۲۵ کوپا دل ری و ۹ سوپرجام اسپانیا از این حیث نیز رکورد دار است.

بیشترین حضور طرفداران تیم به ۳ مارس ۱۹۸۶ در بازی یک چهارم نهایی جام اروپا در مقابل یوونتوس باز می‌گردد.[۸۴] با نوسازی ورزشگاه در ۱۹۹۰ و قانون منع امکان تماشای بازی به صورت ایستاده احتمالا این رکورد هرگز نمی‌شکند، زیرا ظرفیت ورزشگاه ۹۸.۷۷۲ نفر است.[۸۵]
آرم‌ها و لباس‌ها [ویرایش]
نخستین آرم باشگاه بارسلونا

آرم اصلی باشگاه به شکل تاجی دربالای تصویر به یادگار تاج و تخت آراگون و خفاشی نماد شاه جیمز بود که به دو شاخه یکی از درخت برگ بو و دیگری نخل احاطه شده.[۸۶] در سال ۱۹۱۰ این باشگاه مسابقه‌ای بین اعضای خود به وجود آورد تا آن‌ها طرحی برای باشگاه به عنوان نماد بسازند. کارلوس کومامالا، که در آن زمان برای باشگاه بازی می‌کرد، برنده شد. پیشنهاد کومامالا امروزه با تغییراتی جزئی به نماد باشگاه بدل گشته. تاج شامل صلیب سنت جورج در قسمت بالا گوشه‌ی چپ با پرچم کاتالان در کنار آن، و رنگ تیم در پایین بود.[۸۷]

رنگ‌های آبی و قرمز از پیراهن برای اولین بار در دیدار مقابل اسپانیا در سال ۱۹۰۰ استفاده شد.[۸۸] برای استفاده از طرح آبی و قرمز در پیراهن بارسلونا چند نظرسنجی تهیه شدند. فرزند اول رئیس جمهور، آرتور شوخ، ادعا کرد آن ایده از پدرش به عنوان رنگ همان تیم مدرسه تیلور تاجر بود.[۸۹]
رنگ پیراهن [ویرایش]

در مورد منشا و مبدا رنگ پیراهن بارسلونا، چندین روایت مختلف تاریخی وجود دارد که هر یک رنگ پیراهن بارسلونا را منتسب به موضوعی می دانند. طبق یکی از معتبرترین این روایت ها، انتخاب رنگ آبی و اناری به خوان گمپر، موسس باشگاه، نسبت داده شده است.

اخیراً اما این نتیجه گیری به دست آمده است که ایده انتخاب رنگ آبی و اناری برای پیراهن بارسلونا، از تیم سوئیسی اف‌سی بازل گرفته شده، باشگاهی که گفته می‌شود گمپر در گذشته در آن بازی می کرده است. با این حال شواهد به دست آمده از نوادگان گمپر، نشان می دهد که موسس بارسا هرگز ارتباطی با باشگاه سوئیسی نداشته است.

نوشتارهای اصلی: ورزشگاه اینداستریا، ورزشگاه لوس کورتس، و نیوکمپ

اولین زمین بارسلونا، ورزشگاه اینداستریا با ظرفیت ۱۰٫۰۰۰ نفر بود. مسئولین باشگاه در آن زمان امکانات این ورزشگاه را برای یک باشگاه در حال رشد ناکافی می‌دانستند.[۹۰] در ۱۹۹۲ جمعیت هواداران به ۲۰٫۰۰۰ نفر رسید و با کمک مالی آن‌ها، باشگاه توانست ورزشگاه بزرگتری به نام لوس کورتس بسازد که ظرفیت اولیه آن ۲۰٫۰۰۰ نفر بود. بعد از جنگ داخلی اسپانیا، باشگاه شروع به جذب تماشاچی و اعضای بیشتر برای حضور در مسابقات کرد. افزوده شدن به تعداد طرفداران، اسباب گسترش ورزشگاه را فراهم کرد، گسترش ورزشگاه در چندین پروژه شامل: گسترش جایگاه تماشاچیان در ۱۹۴۴، گسترش بخش جنوبی ورزشگاه در ۱۹۴۶ و گسترش بخش شمالی در ۱۹۵۰ صورت گرفت، در نهایت ظرفیت ورزشگاه پس از پایان توسعه آن به ۶۰.۰۰۰ نفر رسید.[۹۱]
یکی از شعارهای بارسلوناهک شده بر روی جایگاه تماشاچیان، "Més que un club" که به معنی فراتر از یک باشگاه است.
نتایج و عناوین [ویرایش]
رقابت‌های داخلی [ویرایش]

* لالیگا[۹۲]
o قهرمانی (۲۰): ۱۹۲۸-۱۹۲۹، ۱۹۴۴-۱۹۴۵، ۱۹۴۷-۱۹۴۸، ۱۹۴۸-۱۹۴۹، ۱۹۵۱-۱۹۵۲، ۱۹۵۲-۱۹۵۳، ۱۹۵۸-۱۹۵۹، ۱۹۵۹-۱۹۶۰، ۱۹۷۳-۱۹۷۴، ۱۹۸۴-۱۹۸۵، ۱۹۹۰-۱۹۹۱، ۱۹۹۱-۱۹۹۲، ۱۹۹۲-۱۹۹۳، ۱۹۹۳-۱۹۹۴، ۱۹۹۷-۱۹۹۸، ۱۹۹۸-۱۹۹۹، ۲۰۰۴-۲۰۰۵، ۲۰۰۵-۲۰۰۶، ۲۰۰۸-۲۰۰۹، ۲۰۰۹-۲۰۱۰.
o نایب قهرمانی (۲۲): ۱۹۲۹-۱۹۳۰، ۱۹۴۵-۱۹۴۶، ۱۹۵۳-۱۹۵۴، ۱۹۵۴-۱۹۵۵، ۱۹۵۵-۱۹۵۶، ۱۹۶۱-۱۹۶۲، ۱۹۶۳-۱۹۶۴، ۱۹۶۶-۱۹۶۷، ۱۹۶۷-۱۹۶۸، ۱۹۷۰-۱۹۷۱، ۱۹۷۲-۱۹۷۳، ۱۹۷۵-۱۹۷۶، ۱۹۷۶-۱۹۷۷، ۱۹۷۷-۱۹۷۸، ۱۹۸۱-۱۹۸۲، ۱۹۸۵-۱۹۸۶، ۱۹۸۶-۱۹۸۷، ۱۹۸۸-۱۹۸۹، ۱۹۹۶-۱۹۹۷، ۱۹۹۹-۲۰۰۰، ۲۰۰۳-۲۰۰۴، ۲۰۰۶-۲۰۰۷.

* کوپا دل ری[۹۳]
o قهرمانی (۲۵): ۱۹۰۹-۱۹۱۰، ۱۹۱۱-۱۹۱۲، ۱۹۱۲-۱۹۱۳، ۱۹۱۹-۱۹۲۰، ۱۹۲۱-۱۹۲۲، ۱۹۲۴-۱۹۲۵، ۱۹۲۵-۱۹۲۶، ۱۹۲۷-۱۹۲۸، ۱۹۴۱-۱۹۴۲، ۱۹۵۰-۱۹۵۱، ۱۹۵۱-۱۹۵۲، ۱۹۵۲-۱۹۵۳، ۱۹۵۶-۱۹۵۷، ۱۹۵۸-۱۹۵۹، ۱۹۶۲-۱۹۶۳، ۱۹۶۷-۱۹۶۸، ۱۹۷۰-۱۹۷۱، ۱۹۷۷-۱۹۷۸، ۱۹۸۰-۱۹۸۱، ۱۹۸۲-۱۹۸۳، ۱۹۸۷-۱۹۸۸، ۱۹۸۹-۱۹۹۰، ۱۹۹۶-۱۹۹۷، ۱۹۹۷-۱۹۹۸، ۲۰۰۸-۲۰۰۹.
o نایب قهرمانی (۹): ۱۹۰۲-۱۹۰۳، ۱۹۱۸-۱۹۱۹، ۱۹۳۱-۱۹۳۲، ۱۹۳۵-۱۹۳۶، ۱۹۵۳-۱۹۵۴، ۱۹۷۳-۱۹۷۴، ۱۹۸۳-۱۹۸۴، ۱۹۸۵-۱۹۸۶، ۱۹۹۵-۱۹۹۶.

* کوپا دی لالیگا [۹۴]
o قهرمانی (۲): ۱۹۸۲-۱۹۸۳، ۱۹۸۵-۱۹۸۶.

* سوپر جام اسپانیا [۹۵]
o قهرمانی (۹): ۱۹۸۳, ۱۹۹۱, ۱۹۹۲, ۱۹۹۴, ۱۹۹۶, ۲۰۰۵, ۲۰۰۶, ۲۰۰۹, ۲۰۱۰

*
o نایب قهرمانی (۷): ۱۹۸۵, ۱۹۸۸, ۱۹۹۰, ۱۹۹۳, ۱۹۹۷, ۱۹۹۸, ۱۹۹۹

* کوپا اوا دیورته (سوپرجام اسپانیا جایگزین این رقابت‌ها شد.)[۹۶]
o قهرمانی (۴): ۱۹۴۵, ۱۹۴۸, ۱۹۵۲, ۱۹۵۳

*
o نایب قهرمانی (۲): ۱۹۴۹, ۱۹۵۱

رقابت‌های اروپایی [ویرایش]

* کاپ اروپا \ لیگ قهرمانان اروپا
o قهرمانی (۳): ۱۹۹۱-۱۹۹۲، ۲۰۰۵-۲۰۰۶، ۲۰۰۸-۲۰۰۹.
o نایب قهرمانی (۳): ۱۹۶۰-۱۹۶۱، ۱۹۸۵-۱۹۸۶، ۱۹۹۳-۱۹۹۴









نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 21 تیر 1396 05:22 ب.ظ
Now I am going to do my breakfast, when having my breakfast coming yet
again to read other news.
یکشنبه 24 اردیبهشت 1396 08:00 ق.ظ
For the reason that the admin of this web page is
working, no doubt very soon it will be renowned, due to its feature contents.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


ورزشی
تاریخچه های ورزش و محصولات ورزشی
درباره وبلاگ

تاریخچه های ورزش و محصولات ورزشی

مدیر وبلاگ : رضا
نویسندگان
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
Google Pagerank Powered by  MyPagerank.Net